Günler hızla geçiyor.Herkes çok "yoğun"!
Kimsenin sevdiklerine,ya da sevdiğini zannedip de aslında sevmediklerine ayıracak zamanı yok.
Aslında gerçekten sevse insan mutlaka vakit bulur.Bir telefon açmak,iki satır yazmak o kadar uzun zaman alan şeler değil aslında.
Kendimizi mi kandırıyoruz,başkalarını mı bilmiyoruz.Herkesin bir yeri var,herkesin yanında,ama uzak ama yakın...
Sizin en yakınınızda yer verdiğiniz,size sonuncu sırada yer verebilir,onun öncelikli kişileri farklı olabiliriyaşamında.Ne diyebilirsiniz ki?
Ben önem vermiyorum böyle şeylere,birinin yanımda olmasından mutluluk duyuyorsam,o benim yaşamıma bir şeyler katıyorsa mesele bitmiştir.
O beni isterse hiç saymasın dostları arasında,kendisi bilir.
Tabii karşılıksız sevmelerden bahsediyorum,ya da dengesiz sevgilerden.
İnsanlar aynı olmadığına göre,sevgi ölçütleri aynı olamaz değil mi?
O halde,benim en sevdiğim gönlümün baş köşesinde oturabilir,ama ben onun neresindeyim?
Hiç önemli değil,hiiiç önemli değil...

Bekir COŞKUN

 bcoskun@hurriyet.com.tr

Jeton düştü...


FARKINDA mısınız; kimileri yeni uyandılar.

Jeton düştü.

Türkiye’yi tepeden tırnağa sarıp sarmalayan dincilerin gerçek yüzünü şimdi gördüler.

Tayyip Erdoğan’ın hiç de değişmediğini, AKP’nin laikliği silip süpürmekte olduğunu, Abdullah Gül’ün aslında bizim cumhurbaşkanımız olmadığını...

AB’den giderek uzaklaşıldığını...

Anadolu’nun Arabistan’a döndüğünü...

Geri vitesle ileri gidilemeyeceğini ve bu güzel ülkeye yazık olduğunu yeni gördüler.

Tam altı yıl sonra.

*

Altı yıldır...

Altı yıldır AKP’nin eteğine yapışmak için yarıştılar.

Başbakan’ın uçağıdır, Cumhurbaşkanı’nın sofrasıdır, iktidarın kucağıdır, yer kapmak için koştular.

Methiyeler yazıldı köşelerde.

Manşetlerde gerçeklerin üzerini örtüp, aslı olmayan umutlar dağıttılar insanlara.

Televizyonlarda yayın yönetmenleri olsun, program yapanlar olsun, çıkıp konuşanlar olsun, yağcılığın en utanç verici örneklerini sundular.

*

Ya bizler?

Bizleri görünce yüzlerini çevirdiler, sözlerimiz-yazılarımız kayda değmezdi, itibarsızdık...

Bizler bir yandan "etmeyin-eylemeyin" derken, öte yandan itildiğimiz köşelerde kan kustuk.

Canımız yandı.

Onlara hiçbir gericiliğin toplumlara yarar getirmeyeceğini, çağdışılığın er geç bir yıkıma dönüşeceğini anlatmak istedik, anlatamadık.

Azarlandık, suçlandık...

*

Şimdi?

Şimdi her şey daha net.

Başbakan, Almanya’da "Kararlı adımlar atıyoruz, hedefe er ya da geç ulaşacağız" derken, dünya medyası "Türkiye’de laik sistemin çöktüğünü" duyuruyor insanlığa.

İşte; en büyük vebal, altı yıldır bunu görmeyenlerin boynundadır.

Sorma zamanıdır onlara:

Şimdi ne yapacaksınız?..