Eski zamanların dondurucu bir kışından bütün hayvanlar çok etkilenmiş,

büyük

kayıplar vermişler.Ama en çok kayıp veren kirpilermiş. Çünkü onların pek

çok

hayvan gibi kalın kürkleri yok, kendilerini sıcak tutması zor olan

dikenleri

var. Bu durumdan en az  zararla kurtulmak için kirpiler meclisi toplanmış,

çözüm aramaya başlamışlar.

Tartışa tartışa, nihayet gece olunca tüm kirpilerin bir araya toplanmasına,

birbirlerine yakın durarak geceyi geçirmelerine karar verilmiş. Böylece

kirpiler birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak, aralarındaki hava

akımını önleyerek donmaktan kurtulacaklarmış.

İlk geceki deneyimlerinde bunun işe yaradığını görmüşler. Ama başka bir

problem çıkmış ortaya.

Üşüyen kirpiler birbirlerine fazla yaklaştıklarından yaralanmalar

gerçekleşmiş.

Daha sonraki gece yaralanma korkusundan birbirlerinden uzak durmuşlar ama

bu

sefer de donmalar meydana gelmiş.

Ne var ki, her gece kah uzaklaşa kah yakınlaşa, deneye yanıla birbirlerinin

vücut sıcaklığından yararlanacak kadar yakın, ancak birbirlerini

incitmeyecek kadar uzak durmayı öğrenmişler.

KISACA ;

Bizim de uzun dikenlerimiz var. Bunlar hayata karşı filtrelerimiz. Bazen

aydalı, bazen de zararlı. Çoğu zaman, kimseleri yaklaştırmıyoruz yanımıza.

Filtrelerimizden elemeden kimseleri sokmuyoruz özel dünyamıza. Ne var ki,

sıcaklık ancak yakınlaşmakla mümkün.

Birbirini incitmeyecek kadar uzak, hayatın soğuk zamanlarında üşümeyecek

kadar da yakın olmayı öğrenmeliyiz.

Aynen kirpiler gibi..

<%Title%>